January 27, 2011

එක්වන්න... සෙනෙහසේ අරුණැල්ල සමග

ජාතියක, දේශයක ප්‍රගමනය, සංවර්ධනය උදෙසා තබනු ලබන ප්‍රථම පියවර වනුයේ එම රටවැසියන්ගේ චිත්ත සන්තානයේ, සිතුම් පැතුම් සමුදායේ ඇතිවන්නා වූ සුභවාදි පරිවර්තනයි.දැනුම පුපුරා යන තාක්ෂණික ලෝකයක ඒ දැනුමෙන් මිනිසුන්  හුදෙකලා කෙරුණු කුරිරැ යුද්ධයක අපමණ සාහසිකකම්වලින්  ඉරිතැලුණු මේ ලක් දෙරණේ අපේම සහෝදරයන්ගේ ජීවිතවලට සාහිත්‍යයේ ගුණ සුවද ලගා කරමින්,මිනිසත් කමේ ගුණ උණුහුම  හදුනන ආදරණීය මතු පරපුරක් බිහි කරන්නට  සෙනෙහසේ අරුණැල්ල.... 

 
අහස පුරා සැරිසරන කුරුල්ලන් විදින නිදහස, කොලපාට යායෙන් ඔබ්බෙහි ඇති නිල් පාට කදු පන්තියේ සැගවී ගිය මල් ගොමුවක සුන්දරත්වය, ඒ මල් වටේ මුකුළු වන මී මැස්සන්ගේ ගුම් ගුම් නාදය විදිනවා වෙනුවට, තුවක්කුවකුත් කරේ එල්ලගෙන ජීවිතේ විදවන්න සිද්ද කළ රුදුරු ත්‍රස්තවාදය නිමා කරමින් සාමයේ හිරු කිරණ  වැව් බැඳි රාජ්ජයට, දිගාමඩුල්ලේ ඉන්න අහිංසක දරු පැටවුන්ටත්  වැටිලා තියෙනවා. නමුත් තවමත්  ලෝකය ගැන ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන්, සාහසික ඇහැකින් බලන්න පුරුදු කරපු මේ ළමයි, ඊට හාත්පසින් වෙනස්, සෞම්‍ය සිනාවෙන් පිරුණු, මනුස්සකම උතුරන ලෝකයක් ඇති බව දන්නෙවත් නැතුව ඇති.... සිදාදියේ ගාමන්ට් එකක දණහිස්  පොල්කටු දෙක ගෙවෙනකන් මැෂින් පාගන්න, ලොකු බංගලාවක සිකුරිටි කමක් ගන්න ඇරුණම වෙන ජීවිත උරුමයක් ඔවුන්ට ඇති බව ඔවුන් නොදන්නවා වෙන්න ඇති ......
කුරිරු ත්‍රස්තවාදයෙන් බැට කාපු මේ ජීවිත, දුක්ඛ දෝමනස්සයන් එක්කම සැඟවෙන්න්න ඕනෙද? මාර්ටින් වික්‍රමසිංහල, ජයන්ත ධනපාලලා වෙන්න ඕන අය අහස දිහා බලාගෙන හුල්ල හූල්ල බලාගෙන ඉන්න ඕනෙද???


ලෝකෙ කොහෙවත් නැති, අනුන්ගේ කදුලක පිරුණු වේදනාව දැනෙන, උණුවන හදවත් ඇති අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ කරුණාව මේ මිනිස්සුන්ට ලබා  දෙන්න පුළුවන් අවස්ථාව උදා වෙලා තියෙනවා. එදා වේල පිරිමහ ගන්න කෑමක් බීමක්‌ දෙනවට වඩා
හැමදාම එකම තැන පල්වෙන ඒ ජීවිත වල වෙනසක් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ පානම්පත්තුව දක්වා ඈතට  විහිදෙන ඒ ගම්වල අහිංසක දරු පැටවුන්ගේ හදවත ශක්තිමත් කළොත් විතරයි....ලෝකෙ වෙනස් කරන්න පුළුවන් අපුර්ව  ශක්තියක් තමන් තුළම සැගවී තියෙන බවත්, බුද්ධිය හා දැනුමට විශාල වටිනාකමක් ඇති බවත්, දඩු වැටෙන් ඔබ්බෙහි ඇති මහා ලෝකය ජය ගන්න මේවා යොදා ගන්න පුළුවන්  බවත් මොවුන්ට වටහල දෙන්න පුළුවන් නම්.....තාරුණ්‍යය කියන්නේ තුවක්කුවක් අරගෙන හතරවටේට වෙඩි තියන එකවත්, නැති වුන පෙම්වතිය වෙනුවෙන් කෘමිනාශක බොන එකවත්,  TV එකේ හරි Fm නාලිකාවක හරි කියන  එක රැයෙන් ප්‍රසිද්ධ උන සුපිරි තරුවක් වීමවත් නොවෙයි, ලෝකෙට ලොකු දෙයක්, වෙනසක් කරන්න පුළුවන් වගකීමක් ඇති ජීවිතයක් කියල ඔවුන්ට ඒත්තු ගන්නවන්න පුළුවන් නම්.....
ඔය කියන ජීවිත අවබෝධය, ඔවුන් තුල සැගවුණු මහා ශක්තිය අවදි කරන්න පුළුවන් පොත පතට විතරයි. මවු කිරේ රසය ඇති  වෙච්ච  කථාව, පීදෙන ගොයමක මුහු වෙච්ච දහදිය සුවද, හදවත හා ආත්මයේ ඇති  අමිල බව, ඔවුන්ට ඒත්තු ගන්වන්න පුළුවන් සාහිත්‍යයට විතරයි. මේ වටිනාකම ඔවුන්ට වටහල දීල ඔවුන් කියවන්න ඇබ්බැහි කරන්න පුලුවන්නම්... 
එත්......කියවන්න පොත් ඕනෙ,පුස්තකාලයක් තියෙන්න ඕනෙ,පුරුද්දක් නැති නිසා පොඩි අභිප්‍රේරණයක්, මඟපෙන්වීමක් ඕනෙ...කියවන්න, කියවන්න දිරිමත් කරන්න ඕනෙ...මේ දේවල් සාර්ථක උනොත් අපේ රටේ හෙට දවස ගැන සැකයක් නැහැ..මොකද, මහා පොලොවේ පන්නරය ලබන ඔවුන් පොත්පත්වල අපුර්වත්වය දැක, දැනුමින් පොහොසත්ව පිරිච්ච මිනිසුන් උනොතින් අනිවාර්යෙන්ම අපිට ලැබෙන්නේ ලෝකයේ හොදම මානව සම්පතයි....

ඉතින් මේ අරමුණ වෙනුවෙන් තමයි සෙනහසේ අරුණැල්ල කැපවෙන්නෙ....තරුණයන් පිරිසක් එකතු වෙලා නිර්මාණය කරපු සංකල්පයක් තමයි සෙනහසේ අරුණැල්ල කියන්නේ ...ඇත්තටම ඔවුන්ට තියෙන්නේ අධිශ්ටානය  විතරයි. එත් හෙට දවස වෙනුවෙන් තමන්ගේ රට වෙනුවෙන් තමන්ගේ යුතුකම කොහොමහරි ඉටු කරන්න කැපවෙන්න ඔවුන් අදිටන් කළා.... ඒ අරමුණ යථාර්තයක් කරන්න පුළුවන් සැබෑ මිනිසුන් වෙච්ච ඔබට විතරයි....මොකද සෙනහසේ අරුණැල්ල කියන්නේ එක කොටසයකට අයිති  දෙයක් නොවන නිසා...
උපන් බිමට මනුෂත්වයට ආදරේ කරන කාගේත් දෙයක් "සෙනහසේ අරුණැල්ල ".අනිත් අයගේ අඩුපාඩු හොයා හොයා ඒවාට බැන බැන සාප නොකර හෙට රට වෙනුවෙන් පොඩි හරි දෙයක් කරන්න ඔබත් කැමති නම් "සෙනහසේ අරුණැල්ල " වෙනුවෙන් ඔබත් එකතු වන්න...

පෙර දවසක කියවා රස විදපු, ඔබේ ජීවිතයේ වෙනසක් ඇති කරපු, හොද තත්වයේ තිබෙන ළමා කෙටිකථා, ප්‍රබන්ධ, පරිවර්ථන, චරිතකථා ඉතිහාස පොත් ආදිය අපට දෙන්න...ඒ පොත් හෙට දවසේ දී තවත් ජීවිත ගණනාවක පරිවර්තනයක් ඇති කරාවි. සෙනහසේ අරුණැල්ලට ඔබේ සහය නැතිනම් එය  යථාර්තයක් වෙන්න නෑ. අපේ රටේ ඉන්න මනුස්සකමට ආදරය කරන ඔබ ගැන විශ්වාසයෙන් තමයි අපි ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කලේ....ඔබ ලබාදෙන පොත් නිසි පරිදි බෙදා දීල ඒ ළමයින්ට කියවීමට පෙලබවීමක් ඇති කරන්න අපි සුදානම්..
ඉතින්...කැමති නම් ඔබේ ආයතනයේ, පාසලේ, පන්සලේ, ගමේ, පවුලේ මිතුරන් මේ කටයුත්තට එක් කර ගන්න ඔබ පෙරමුණ ගන්න,,,අහිංසක ජීවිත වෙනුවෙන් ඒ දෙය මහා පිනක් වේවි.පොත් වලට කාලගුණ සැලකීමක් වේවි.ඔබටත් ඔබේ දරුවන්ටත්  මහා ආශීර්වාදයක් වේවි.....ඉතින් ....මේ සෙනෙහෙබර ඇරයුම අප හා එක් වන්න.ඔබ කව්රු උනත් ඔබට මේ වෙනුවෙන් පුංචි හරි උදව්වක් කරන්න පුලුවන්නම් ඒ දෙය අපිට ලොකු හයියියක්‌ වේවි......සැබවින්ම ඔබ අපිට විශ්වාසයි....


තමන් ලැබූ දිවි         පෙවතේ
කොටසක් රට සමය    වෙතේ
පුද නොකලොත් නුබෙන්පුතේ
මෙලොවට කිසි එලක්  නැතේ
වැඩි විස්තර සදහා
senahasearunella@gmail.com
අමතන්න..
උදාර    0716315399
නවින්ද 0714476276 







December 22, 2010

සිංගප්පූරුව සහ අපි.....

උසස් පෙළ ඉහළින් ගොඩ වීම නිසා කිසිම වියදමක් නොමැතිව සිංගප්පූරුවට දෙවරක් යාමට මට අවස්ථාව ලැබුණි. මෙම සටහනේ අරමුණ එම සංචාරයන් පිළිබඳව පැවසීම නොවේ. එම සංචාරයන්හි දී ලද අත්දැකීම් සහ මෑතදී අපේ මොර‍ටු සරසවියේ ඉලෙක්ට්‍රොනික් සගයින් සමඟ ගිය චාරිකාවේදී මා ලද කුඩා අත්දැකීමක් ඇසුරින් උපන් සිතුවිල්ලක් ඔබට ගෙන ඒමටයි මගේ අදහස.
මර් ලයන් : සිංගප්පූරුවේ ජාතික සංකේතය
සිංගප්පූරුව යනු වර්ග කිලෝ මීටර් 700ක පමණ කුඩා භූමි භාගයකින් හෙබි රටක් වුවත් එය ආසියාවේ ප්‍රබල ආර්ථික කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස වැජඹෙයි. එයට හේතු වූ ප්‍රධානතම කරුණක් නම් එහි පවතින වාර්ගික සමගියයි. චීන, ඉන්දියානු, මැලේ, ද්‍රවිඩ සහ නොයෙකුත් යුරෝපීය ජාතීන ‍රැසක් එකා වන්ව තම දේශය උදෙසා සිය වගකීම ඉ‍ටු කිරීම එහි දියුණුවේ ප්‍රධාන රහසකි.
අප දෙවන වර එහි ගිය විට සිංගප්පූරු ජනාධිපති එස්. ආර්. නාදන් මහතා මුණ ගැසීමේ වාසනාව අපට ලැබුණි. මා මෙහි කියන්නට යන සිදුවීම ගෙතෙනුයේ එම හමු වීම වටාය. මේ, කුරිරි යුද්ධය උතුරු කරයේ ඇවිළෙමින් තිබූ, අපේ හමුදාවෝ ජය පිට ජය නංවමින් සිටි කාලයයි. ඔහු අප සමඟ කළ කතාවේදී පැවසූ එකම අදහස නම් ශ්‍රී ලංකාව මීට වඩා බොහෝ දියුණු වීමට තිබූ රාජ්යයක් බවත්, අපේම වරදින් ප්‍රධාන ජාතීන් අතර අසමගිකම් ඇති වී ඇති බවත් ය. එය සම්පූර්ණයෙන්ම නිවැරදි නමුත්, එවැනි කතාවක් ඔහුගෙන් ඇසීමට තරම් අප අවාසනාවන්ත වීම ගැන මගෙ සිතෙහි දඩි කණගා‍ටුවක් ඇති විය.


දෙවැනිවර කළ සංචාරය පුරාවටම ඔවුන් අප කැ‍ටුව ගියේ ඔවුන්ගේ විවිධ ජාතීන්ට අයත් සංස්කෘතික සංගම් වෙතටයි. එවායින් කෙරෙන දෑ පිලිබඳව ඔවුහු අපේ භාෂාවෙන් කියතොත් 'ලොකු කයි' දුන්නහ. 1800 ගණන් වල මුල් භාගයේ ජනාවාස වූ රටක මිනිසුන් එකතු වී, වසර 2600කට ආසන්න අභිමානවත් ඉතිහාසයක් ඇති රටක ප්‍රමුඛ පෙලේ සිසුන් කණ්ඩායමකට මෙලෙස අවවාද දීම අප ලැබූ දයිවයේ සරදමකැයි මට සිතුණි. ජාතීන් අතර සහයෝගය, එකිනෙකාගේ විවිධත්වයට ගරු කිරීම වැනි අප දන්නා කරුණු පිළිබඳව ඔවුන් අපට පවසන විට අපට කළ හැකිව තිබුණේ හිස වනමින් ඒවා අනුමත කිරීම පමණි. සංචාරය නිමවා පැමිණෙන විටත් මගේ හදවත තුළ එම සිදුවීම් තෙරපෙමින් තිබුණි.

මෙය ලියන්නට ආසන්තම හේතුව එය නොවේ. මේ නොබෝ දා මාගේ සරසවි ට්‍රොනික් සගයින් සමඟ නැගෙනහිර ප්‍රදේශයේ කළ සංචාරයේදී වූ කුඩා සිදු වීමක් කරණකොට ගෙනයි මා මෙය ලියන්නේ. සිදු වීම මෙසේයි. අපේ පිරිස නැගෙනහිර වෙරළේ, අම්පාර ප්‍රදේශයට අයත් ආරුගම් බේ සුන්දර වෙරළ තීරයේ සවස් යාමය ගත කිරීමට පැමිණියහ.



සියළුදෙනා වෙරළේ කෙළිදෙලෙන් ගත කිරීමට ගිය පසු අප පැමිණි බස් රථයේ රියදුරු හා කොන්දොස්තර දෙපළට තේ ‍රැගෙන දීමට මමත් අපේ කණ්ඩායමේ චන්දිමත් අසළ පිහිටි කඩයක් වෙත ඔවුන් කැ‍ටුව ගියෙමු. ඒ එන ගමනේදී බසයේ රියැදුරුවරයා මට මෙසේ කීය.

"මල්ලි මේ පැත්තෙ තියෙන්නෙම දෙමළ කඩවල් නේද?"

"ඔව් අය්යෙ" යැයි මම පිළිවදන් දුනිමි.

"ඕකුන් එළවළම දමන්න ඕන මෙවයින්... මොකට ඉන්න දෙනවද මන්දා..." ඔහු කීය.


මා ගල් ගැසුනාක් මෙන් බලා සිටියා පමණි. කීමට කිසිවක් මගේ මුවගට පැමිණියේ නැත. ඊටත් වඩා, ඔහු සමඟ වාද කොට ඔහුගේ අදහස් වෙනස් කිරීමට ඒ අවස්ථාවේ මට වේලාවක් නොතිබුණි. නමුත් කුමක් හෝ කළකිරීමක් මා සිතට නැගුණි. යුද්ධය නිම වී වසර එකහමාරක් ගතවී ඇතත් ජාතීන් අතර සමඟිය වඩවන්නට අප කළ දේ කුමක්දැයි පැනයක් මසිතට නැඟුනි. මුදාගත් ප්‍රදේශයන් සංවර්ධනය කිරීමට වැඩපිළිවෙලවල් ගැන නිතර අසන්නට ලැබේ. නමුත් ඒවා අතර බිඳී ගිය සිහල දමිළ සහෝදරත්වය වැඩවීමේ ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳව විශේෂයෙන් සඳහන් කෙරෙනුයේ කලාතුරකිනි. පසුගිය සමයේ වුවද ගජරාමෙට කොටි හිතවාදීන්ට එරෙහිව කළ එළි බැසගත් ජාතිමාමකයින් නිසා රටේ සිටින අඩු උගත්කමකින් යුතු සිංහල ජනතාව තුළ සමස්ථ දෙමළ ප්‍රජාව කෙරෙහි මා මුලින් සඳහන් කළ අන්දමේ හැඟීමක් ඇති නොවේ යැයි කාට නම් කිව හැකිද? සාමාන්ය ජනයා වටහා ගතයුතු ප්‍රධානම කරුණ වනුයේ කොටින් සහ සහෝදර දෙමල ජනතාව යනු කොට්ඨශ දෙකක් බවය.

පාසල් සමය තුළදී නම් ද්‍රවිඩ සොයුරන් ආශ්‍රය කොට නොමැති වුවත්, සරසවියේ දී ඔවුන් ඇසුරු කිරීමට ලැබුනු බැවින් ඔවුන්ටත් ඇත්තේ අප තුළ පහළවන හැඟීම් ම බව මම සක්සුදක් සේ දනිමි. සරසවියේදී ඔවුන් වෙතින් මා ලබා ඇති දෑ ද බොහෝය. විවිධත්වය යනු මිනිසුන් අතර පවතින මනරම් වූ ගුණයක් බවත්, එතුළින් මිනිස් වර්ගයාගේ ඉදිරි ගමනට ලැබෙන පන්නරය අති මහත් බවත් මම ඔවුන්ගෙන් උගත්තෙමි.

එබැවින්, දිනූ දේශය දිනවන්නට අප යන ගමනේ දී ජාතීන් අතර සුහදත්වය වැඩි දියුණුකර ගැනීමේ වැදගත්කම මෙහිදී අවධාරණය කරනු කැමැත්තෙමි. ඒ පිළිබඳ නිශ්චිත වැඩපිළිවෙලක ඕනෑකම බලධාරීන්ට දැනේවායි පතමි. එවැන්නක් දැනට නොමැති බව මම නොකියමි. නමුත් අනෙකුත් දැ සඳහා ලැබෙන අනුග්‍රහය ඒවාටද ලැබෙනවාදැයි සැක සහිතය.

ලී ක්වාන් යූ මහතා
සිංගප්පූරුව ලංකාවක් කරනවා යැයි එහි හිටපු අගමැති ලී ක්වාන් යූ මහතා පැවසූ කතාව දැන් බෙහෙවින් පරණ කියමනකි. ඒ සොඳුරු අතීතය දෙස සිහින දකිමින් පුරාජේරු කියමින් සිටිනවාද, නැතහොත් සිදුවූ අතපසුවීම් නිවැරදි කරගෙන අභිමානවත් අනාගතයකට පියමනිනවාද යන්න තීරණය කිරීමට සුදුසුම කාලයයි මේ...

December 17, 2010

සරුංගලේ...

හුඟ කාලයක් තිස්සෙ අහන්න හිතන් හිටපු ආසම කරන සිංදුවක් මං අද ඇහුවා. හරියට නිකන් හුඟ කාලෙක ඉඳන් බ්ලොග් එකක් ලියන්න හිතන් හිටපු මම, අද මගේ පළමු බ්ලොග් සටහන ලිව්ව වගේම තමයි.

නන්දා මාලිනිය ගයන මේ ගීතය පුංචි කාලෙ ඇහුවමත් මොකද්දෝ ගැඹුරු තේරුමක් තියෙනව කියල තේරුනා. ඒත් ඒ තේරුම හරියටම මොකද්ද කියල සින්දුව හරියටම අහලා තේරුම් ගත්තෙ අද තමයි. ඔබත් අහලා ඇති මීට කලින්. ඒත් ඒ මතකයන් අවදි වෙන්නත් එක්ක ආයෙත් මේ සින්දුව අහල බලන්න.


        සරුංගලේ වරල් සැලේ
        නිසංසලේ ගුවන් තලේ
        අපෙන් මිදී වෙන රටකට යන්න හදන්නේ
        උපන් බිමට වැඩිය තැනක් කොහිද තියෙන්නේ

        සරුංගලේ බට පතුරින් නුඹ සැදුවේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ ලා‍ටු උලා ‍රැළි කෙරුවේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ කොළ අලවා හැඩ කෙරුවේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ නුඹ අහසේ අපේ ළමයි තාම බිමයි

        සරුංගලේ නුඹ වෙනුවෙන් ගුටි කැවේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ නූල් යොදා උඩ ඇරියේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ උඩ ගිය දා මතක නැතේ අපේ ළමයි
        සරුංගලේ නුඹ වාගෙයි රට හැර යන අපේ ළමයි

        සරුංගලේ වරල් සැලේ
        නිසංසලේ ගුවන් තලේ
        අපෙන් මිදී වෙන රටකට යන්න හදන්නේ
        උපන් බිමට වැඩිය තැනක් කොහිද තියෙන්නේ........

සින්දුවක් උනාම තනුව විතරක්ම නෙමෙයි පද මාලාවත් අරුත්බර වෙන්න ඕන කියලයි මම නම් හිතන්නෙ (අද කාලෙ හුඟක් ගීතවල නැත්තෙම ඕක නෙ). ඉතින්, බොහොම සරල වචන ටිකකින් අපේ හිතට වදින ලොකු පණිවුඩයක් දීපු හැටි හරිම අපූරුයි නේද? මේ අපූරු වදන් පෙළ ගැස්සුවෙ කවුද කියල මට හොයාගන්න බැරි උනා. මේක කියවන කවුරුහරි දන්නවනම් කියල එවන්න. :)

අද අපේ රටේ මිනිස්සුන්ගෙ සල්ලි වලින් ඉගෙනගෙන, අපේ රටට කිසිම සම්බන්ධතාවක් නැති විදේශ වල සේවය කරන ශ්‍රී ලාංකිකයින් කීදෙනෙක් නම් ඉන්නවද කියල අපි නිකමටවත් හිතුවද? ඉගෙන ගන්න පිට රටකට ගියාට කමක් නෑ. පිටරටක පදිංචි උනත් කමක් නෑ කියමුකෝ. ඒත් තමන් ඉපදුනු රට වෙනුවෙන් යමක් කරන එක අපි හැමෝගෙම යුතුකමක් සහ වගකීමක්. මොකද කියනවනම් අපි අපේ උපන් බිමට සදා ණයගැතියි.
සරුංගලයක් උනාට කමක් නැ. ගොඩක් උඩට ගියාට කමකුත් නැ. ඒත් එහෙම උඩකට යන්න අත්වැල දුන්නු පුංචි ළමයින්ව අමතක කරන්න එපා! ඒ පුංචි එවුන් හරි ආසයි තමන් හදල උඩ යවපු සරුංගලේ ආයෙත් තමන් ළඟට එනවනම්...

My first blogging experience (මගේ පළමු බ්ලොග් අත්දැකීම)

Hello friends,

It has been one of my dreams to start writing a blog since I got to know about this concept about one and a half years ago. Due to some reason or the other, realizing my wish continued postponing. So,after all, here I am, Lakshitha Chathuranga, currently an undergraduate in the department of Electronic and Telecommunication Engineering, University of Moratuwa, writing my very first blog post with great delight.
 As I believe, "Blogging" is a really attractive hobby for any internet user. It can be considered as a good solution to re-establish the habits of reading and writing in the young generation. On the other hand, blogging is far more useful than just idling in a social networking site. I have also been following some blogs of my friends frequently, before the idea of a "my own blog" came into my mind. It is just the beginning and I hope to continue writing as frequently as I can. Since I am a new comer to blogging, I really appreciate your comments.

I will be using this blog to share my thoughts and knowledge on various aspects. I intend to write on diverse  topics ranging from subject matters such as technology, mathematics to more pleasing counterparts such as cinema,music and life. Simply, I will be writing on anything that I find interesting. Not only knowledge but also feelings and day to day experiences will be shared openly for the goodness of all fellow readers. Something that I firmly believe is that life is there not to be owned privately, but to be shared and enjoyed.

The posts will not always be in English. As I am really fond of Sinhala blogging as well, some Sinhala blog posts will also be there once in a while if you visit my "Paradise". A paradise is a place where you can experience the beauty of life. People in a paradise get together so often to get nourished by each others' lives. They express their thoughts so genuinely so that they are bonded by an eternal friendship.

So, my dear friends, it is with great enthusiasm that I invite you all to be a part of my paradise!!!

Thank you very much for reading!